Το πολύτιμο asset που φέρει το όνομα Κυριάκος και η «γκρίζα ζώνη» των αναποφάσιστων – Ο χρόνος που θα… δουλέψει σε βάρος της Μαρίας των Τεμπών και τα λάθη του αντισυστημισμού – Έρωτες, έδρες και πολιτικά «διαζύγια» στα έδρανα των ανεξάρτητων

 Καλή σας ημέρα!

• ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 1
  Το πολύτιμο asset που φέρει το όνομα Κυριάκος και η «γκρίζα ζώνη» των αναποφάσιστων

Πέφτω κατευθείαν στα βαθιά για να σας μεταφέρω το κυβερνητικό «σου-σου».

Η ΝΔ μπορεί να έχει απόσταση ασφαλείας από τα κόμματα που δίνουν μάχη για τη δεύτερη θέση, ωστόσο το Μέγαρο Μαξίμου βρίσκεται σε επαγρύπνηση. Όπως μου έλεγε η γνωστή τετράποδη πηγή μου (η Κλειώ, γιατί ο Πίνατ με μαλώνει τελευταία!), οι πρώτες κυλιόμενες δημοσκοπήσεις μετά την ίδρυση των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού επιβεβαιώνουν ότι το διακύβευμα της σταθερότητας και το σύνθημα «το είπαμε, το κάναμε και θα κάνουμε ακόμη περισσότερα» αρχίζουν να αποδίδουν καρπούς στους «γαλάζιους» ψηφοφόρους που μετακινήθηκαν είτε προς την «γκρίζα ζώνη» των αναποφάσιστων είτε προς κόμματα δεξιότερα της ΝΔ.

Το δεύτερο στοιχείο που επίσης θα αξιοποιήσουν με μεγάλη έμφαση τους επόμενους μήνες είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και σε αυτές τις εκλογές, θα πω εγώ, διότι το ίδιο έγινε και στις δύο προηγούμενες. Οι πολίτες, ανεξάρτητα από τον βαθμό δυσαρέσκειας ή την κόπωση που μπορεί να νιώθουν μετά από επτά χρόνια εξουσίας της ΝΔ, αναγνωρίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη ότι ο πρωθυπουργός είναι ο μόνος που μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά και με ασφάλεια μια μείζονα κρίση. Κάτι που αναδεικνύει τη βαρύτητα του παράγοντα «ηγεσία» στην τελική εκλογική επιλογή. Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε αυτή την πρωτόγνωρη συγκυρία διεθνώς, ο Κ. Μητσοτάκης αναδεικνύεται σε πολύτιμο asset για την κυβερνητική παράταξη.

• ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ
  Ο χρόνος που θα… δουλέψει σε βάρος της Μαρίας των Τεμπών και τα λάθη του αντισυστημισμού

Συνεχίζω στο ίδιο κλίμα και στα κωμικοτραγικά που ζούμε με τη νέα μας εθνοσωτήρα. Την Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού, οι μαξιμιλιανοί την περιμένουν στη γωνία. Με απόλυτη ψυχραιμία, όχι σαν το Νικολιό του Μαρίνου (Ανδρουλάκη), που όπως μου έλεγε στενός συνομιλητής τού Κυριάκου Μητσοτάκη έχασε τ’ αυγά και τα πασχάλια με την πρώτη δημοσκόπηση. Γιατί; Διότι είναι πεπεισμένοι ότι ο χρόνος θα δουλεύει σε βάρος της. Όσο πιο πολύ θα αναγκάζεται να παίρνει θέση στα πράγματα, τόσο θα εκτίθεται, λένε στο κυβερνητικό επιτελείο. Και η ίδια και οι εκπρόσωποι του κόμματός της, όταν τους βρει. Όσο αναλύουν τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, τόσο ενισχύεται η εκτίμησή τους ότι στο τέλος της ημέρας η κ. Καρυστιανού δεν θα βρει ακροατήριο στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ, γιατί, για να ανεβάσει στροφές έναντι του Τσίπρα, θα γίνεται όλο και πιο αντισυστημική και θα κάνει όλο και περισσότερα λάθη.

Το επιτελείο του Κυριάκου δεν προτίθεται να διολισθήσει στα λάθη που κάνει ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Θα τοποθετείται καθαρά πολιτικά, με ουσία και περιεχόμενο, χωρίς προσωπικά στοιχήματα στην κ. Καρυστιανού, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την τραγωδία των Τεμπών. Και αυτή τη μάχη είναι αποφασισμένοι να την κερδίσουν. Να σας πω ότι χθες παρακολούθησα τη συνέντευξή της στον Πέτρο Κουσουλό στον ΑΝΤ1 και συνειδητοποίησα (και πάλι) πως όσο περισσότερο θα μιλάει από εδώ και στο εξής τόσο θα εκτίθεται.

• ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 1
  O στρατός των «απροσάρμοστων» και το κυλικείο της Βουλής

Φεύγω και πάω στις μαύρες πλερέζες… Βλέπετε, εκεί που οι ανεξάρτητοι ήταν μια μικρή παρέα που χωρούσε σε ένα διπλό τραπέζι στο καφενείο για να κλάψει τη μοίρα της, τώρα έφτασαν τους 39. Θέλουν πλέον… συνέδριο για να βγάλουν άκρη. Αν συνεχίσουν έτσι, θα ζητήσουν στις δημοσκοπήσεις να τους μετρούν ως «Κόμμα Ανεξαρτήτων Χωρίς Κόμμα», μπας και δουν άσπρη μέρα. Δεν είναι κακό το όνομα… Τέλος πάντων, η Νέα Αριστερά, με την αποχώρηση των επτά, έγραψε ιστορία: ίδρυση, μεγαλείο και διάλυση μέσα σε χρόνο μηδέν. Μια «startup» πολιτικής που έκλεισε πριν καλά καλά ανοίξει, αποδεικνύοντας ότι στην πολιτική το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα είναι στον αέρα.

Οι ανεξάρτητοι έχουν πλέον περισσότερους βουλευτές από το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν έχουν αποφασίσει ούτε ποιος θα κόψει την πίτα. Ποιος θα κρατάει τα πρακτικά; Ποιος θα εξηγεί κάθε πρωί ποιος ανήκει στην ομάδα; Μπάχαλο. Όσο για την Αχτσιόγλου που παραδίδει την έδρα και τον Δραγασάκη που ετοιμάζεται να βολευτεί, οι παλιοί «σκύλοι» των διαδρόμων το λένε ξεκάθαρα: «οι καρέκλες μπορεί να αλλάζουν κώλο, αλλά ποτέ δεν μένουν άδειες». Το μόνο βέβαιο; Με τόσους ανεξάρτητους να κόβουν βόλτες στα έδρανα, η μόνη μειοψηφία στο Κοινοβούλιο θα είναι… αυτοί που ακόμα έχουν το νου τους κολλημένο στην κομματική γραμμή. Ο άνθρωπός μου στο Κοινοβούλιο, με το τσιγάρο στο χέρι, μου το είπε σταράτα: «Έχουμε καταντήσει την αίθουσα των ανεξάρτητων ένα απέραντο κυλικείο μετανιωμένων». Κι αν ξέρω καλά τον τύπο, μάλλον έχει δίκιο.

• ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 2
  Έρωτες, έδρες και πολιτικά «διαζύγια» στα έδρανα των ανεξάρτητων

Οι πολιτικές ανακατατάξεις στη Νέα Αριστερά δεν είναι μόνο ζήτημα ιδεολογίας, αλλά πλέον και… προσωπικών ισορροπιών που θα ζήλευαν και οι πιο τολμηροί σεναριογράφοι σαπουνόπερας. Και δεν είμαι υπερβολικός, άλλωστε συμφώνησε και η κοινοβουλευτική μου πηγή. Η παραίτηση της Έφης Αχτσιόγλου από το βουλευτικό αξίωμα άνοιξε έναν ασκό του Αιόλου, με τον Γιάννη Δραγασάκη να κρατά το «κλειδί» της συνέχειας.

Ο «πατριάρχης» του ΣΥΡΙΖΑ, που αποχώρησε όταν ο Κασσελάκης πήρε τα ηνία, βρίσκεται τώρα μπροστά σε ένα δίλημμα: θα αναλάβει την έδρα για να ανεξαρτητοποιηθεί και να μεγαλώσει κι άλλο το «ορφανό» κοινοβουλευτικό γκρουπ, ή θα αρνηθεί την επιστροφή στα έδρανα; Αν επιλέξει την έξοδο, τότε η μπάλα περνάει στον Δημήτρη Βίτσα. Και εδώ η πολιτική συναντά το παρελθόν. Ο πρώην υπουργός, ο άνθρωπος που για χρόνια υπήρξε το έτερον ήμισυ της Πέτης Πέρκα -με πολλούς στο κόμμα να λένε πως η πολιτική ρότα της Πέτης είχε έντονα το… αποτύπωμα του Βίτσα-, βρίσκεται ένα βήμα από το να ξαναβρεθεί στα έδρανα της Βουλής. Όταν το δικό τους προσωπικό «διαζύγιο» έσκασε, ο πρώην βουλευτής δεν ήταν ακριβώς στην καλύτερη φάση του, καθώς οι συνάδελφοι θυμούνται ακόμα το βαρύ κλίμα που επικρατούσε στα γραφεία τους.

Η ειρωνεία της τύχης όμως; Αν ο Βίτσας μπει, οι δύο πρώην σύντροφοι θα βρεθούν να συγκατοικούν στα έδρανα των ανεξάρτητων. Φανταστείτε τη σκηνή: Περνάει ο ένας από τον διάδρομο, κάθεται η άλλη στην απέναντι πλευρά και η ατμόσφαιρα ανάμεσα στους «άστεγους» του Κοινοβουλίου να μυρίζει παλιές αναμνήσεις και πολιτική αμηχανία. Τι να πω…

• ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 3
  Το ντόμινο της έδρας της Έφης και ο γρίφος των επιλαχόντων

Προχωράω και πιο κάτω. Λοιπόν, η απόφαση της Έφης Αχτσιόγλου να κουνήσει μαντίλι και να παραδώσει τη βουλευτική της έδρα δεν προκάλεσε σεισμό μόνο στα σαλόνια της πολιτικής, αλλά και έναν πρακτικό… πονοκέφαλο που θυμίζει γρίφο για δυνατούς λύτες. Στον Δυτικό Τομέα της Αθήνας, όπου η πρώην υπουργός Εργασίας «έσπασε» τον δεσμό της με τα έδρανα, η σειρά των επιλαχόντων είναι ένας πραγματικός λαβύρινθος που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες στο Κοινοβούλιο. Κάνοντας «μαγειρείο» με τον φίλο δημοσκόπο που είχε έρθει χθες από το γραφείο μου όπως σας είχα πει, ο πρώτος στη λίστα είναι ο Γιάννης Δραγασάκης, ο οποίος έχει αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ενεργό πολιτική, οπότε το «μπαλάκι» πέφτει στον επόμενο. Εκεί συναντάμε τον Δημήτρη Βίτσα, που παραμένει «πιστός» στη Νέα Αριστερά και τη γραμμή του Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

Αν όμως -για κάποιον ανεξήγητο λόγο- αρνιόταν κι αυτός την έδρα, το «χρυσό εισιτήριο» θα πήγαινε στη Χαρά Καφαντάρη, η οποία έχει επιλέξει να συνταχθεί με τους Δημοκράτες του Στέφανου Κασσελάκη. Μιλάμε για μια καρέκλα που ταξιδεύει από κόμμα σε κόμμα, ανάλογα με τα «θέλω» και τις αποχωρήσεις των επιλαχόντων. Και αν αυτό σας φαίνεται μπέρδεμα, φανταστείτε τι έχει να γίνει αν το ίδιο ντόμινο ενεργοποιηθεί και από τους υπόλοιπους ανεξάρτητους βουλευτές. Στη λίστα των «επόμενων» βρίσκουμε από τον Νίκο Βούτση (Νέα Αριστερά) και την Τζένη Αρσένη (ΕΛΑΣ), μέχρι τον Γιάννη Στέφο (ΕΛΑΣ), τον Μανώλη Μάκαρη, τον Ευστάθιο Γιαννακίδη (ΕΛΑΣ) και τον Γιάννη Μουζάλα (ΣΥΡΙΖΑ).

• ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 4
  Ο Βαρουφάκης και η μνημονιακή καραντίνα των πρώην συντρόφων

Θα μου επιτρέψετε σήμερα να κάνω την έκπληξη. Ναι, θα πάω στον Γιάν(ν)η, με τον οποίο είχα καιρό να ασχοληθώ. Δεν φταίω εγώ, αλλά ξέρετε, εκεί οι πηγές μου δεν είναι και τόσο καλές, επειδή με όσα έχουν δει, κρατούν ερμητικά το στόμα τους κλειστό. Με το τσιγκέλι πήρα χθες από ένα παλαιό στέλεχος το «update» που προσπάθησα να αναζητήσω για τη συνεργασία με τους βουλευτές της ΝΕΑΡ. Μου είπε λοιπόν ότι ο Βαρουφάκης τους έχει μεταφέρει τη δική του μνημονιακή καραντίνα!

Στο ερώτημα τι πάει να πει αυτό, μου μετέφερε ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με κανέναν πρώην υπουργό του Αλέξη Τσίπρα που υπέγραψε ή ψήφισε μνημόνιο. Κάπως έτσι προοικονομείται η επόμενη διάσπαση μεταξύ των… μνημονιακών και των «άμωμων». Οι δεύτεροι θα βρουν σίγουρα την άκρη με τον Βαρουφάκη, ενώ οι πρώτοι θα αναγκαστούν να αναζητήσουν καταφύγιο στα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ.

• Το σύντομο «αντίο» της Πέτης: Από την προεδρία στις… φλοτίλες

Επί τη ευκαιρία, θα κάνω ξεχωριστό story για την Πέρκα. Όχι μόνο δεν πρόλαβε να απολαύσει την «επανασύνδεση» που λέγαμε παραπάνω, αλλά είδε την προεδρική της καρέκλα να εξαϋλώνεται πριν καν προλάβει να ζεσταθεί. Άδοξη, βραχύβια και με τη σφραγίδα της βιτριολικής ειρωνείας αποδείχθηκε η θητεία της ως αρχηγού κόμματος. Το ηχηρό και μαζικό «αντίο» των επτά βουλευτών -του περίφημου μπλοκ «1+6»- οδήγησε με συνοπτικές διαδικασίες στη διάλυση της ΝΕΑΡ, αφού το κόμμα απώλεσε οριστικά το δικαίωμα να διατηρεί αυτόνομη Κοινοβουλευτική Ομάδα. Κρίμα κι άδικο για την Πέρκα, που δεν πρόλαβε καλά καλά να συνηθίσει τα προνόμια και το κύρος του αξιώματος, πριν βρεθεί να πρωταγωνιστεί σε ένα πολιτικό ναυάγιο που θα διδάσκεται στις σχολές πολιτικής… αποτυχίας.

Τουλάχιστον, μέσα σε αυτή την πολιτική συμφορά, υπάρχει και μια θετική πλευρά: τώρα θα μπορεί να αφοσιωθεί εντελώς απερίσπαστη και χωρίς κοινοβουλευτικούς σκοπέλους στις αγαπημένες της νέες… φλοτίλες. Γιατί, μεταξύ μας, όπως μου ψιθύρισε χθες ο σύντροφος φίλος από την Κουμουνδούρου που δεν συμπαθεί καθόλου τον Αλέξη, είναι πολύ πιο ήσυχοι όταν δεν έχουν αρχηγούς να τους λένε τι να κάνουν. Πλέον η Πέτη επιστρέφει στη βάση της, ελεύθερη από το βάρος της ΚΟ, αφήνοντας πίσω της το «κόμμα-διάττοντα αστέρα» που έσβησε πιο γρήγορα κι από τον ενθουσιασμό των ψηφοφόρων του.

• ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 5
  «Κηδεία» στην Κουμουνδούρου και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ στο Airbnb

Και αν η Πέτη Πέρκα βρήκε διέξοδο από το ναυάγιο της Νέας Αριστεράς, οι σύντροφοι που απέμειναν στην Κουμουνδούρου δεν έχουν τέτοια πολυτέλεια. Εκεί η ατμόσφαιρα δεν θυμίζει απλώς «κηδεία», θυμίζει την ώρα που σβήνουν τα φώτα στο θέατρο αφού η παράσταση έχει πατώσει προ πολλού. Ο σύντροφος μου έδωσε και άλλη τροφή, φτάνοντας στο σημείο να μου λέει ότι είδε στελέχη να μαζεύουν τα πράγματά τους σε κούτες, λες και ετοιμάζονται για μετακόμιση σε άλλες… πολιτείες. Η χθεσινή δημοσκόπηση της Interview δεν είναι απλώς ένα καμπανάκι, είναι ο επικήδειος της εξαΰλωσης, με τα ποσοστά να ακουμπούν το μηδέν. Όσο για τις μετρήσεις που τρέχουν πίσω από τις κλειστές πόρτες; Είναι από απογοητευτικές έως εφιαλτικές. Η κατάσταση έχει φτάσει στο «αμήν», με τους εναπομείναντες συντρόφους να παλεύουν πλέον όχι για την εξουσία, αλλά για να καταφέρουν να δουν το 3% στον ορίζοντα. 

Την ίδια ώρα, οι διαρροές προς το «στρατόπεδο Τσίπρα» είναι μη αναστρέψιμες -το ρεύμα έχει αλλάξει κατεύθυνση και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μείνει να μετράει… απώλειες. Το πιο πονηρό σχόλιο της ημέρας, όμως, δεν το έκανε κανένας «νεόκοπος», αλλά ένα ιστορικό στέλεχος του κόμματος που, παρά τα χρόνια του στην πιάτσα, μοιάζει πλέον να «ψάχνεται». Με ένα βλέμμα γεμάτο πικρία, μου το έθεσε ωμά: «Αν μείνουμε εκτός Βουλής, το κτίριο θα γίνει Airbnb για να πληρωθούν τα χρέη!». Κλάμα με… μαύρο δάκρυ για τους άλλοτε εραστές του λαϊκισμού, που βλέπουν την ιστορία να γράφεται με τον πιο σκληρό τρόπο. Από το «θα γίνουμε κυβέρνηση» στο «θα γίνουμε κατάλυμα για τουρίστες», η απόσταση είναι τελικά ένα… δημοσκοπικό κλικ.

@Θα το ρίξω το δηλητήριο. Τουλάχιστον το Airbnb έχει κέρδος, ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον μόνο χρέη.

• ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 6
  Το δράμα της Ζωής και ο αδιέξοδος δρόμος της Πλεύσης

Μένω στον θαυμαστό κόσμο της Αριστεράς! Και ενώ στην Κουμουνδούρου μετράνε τα έπιπλα για το Airbnb, στη γειτονική… αυλή της Πλεύσης Ελευθερίας το δράμα χτυπάει κόκκινο. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ψάχνει απεγνωσμένα σανίδα σωτηρίας, καθώς βλέπει τα ποσοστά της να φυλλορροούν σαν φθινοπωρινά φύλλα σε δημοσκοπικό άνεμο. Με τη Μαρία Καρυστιανού να έχει τραβήξει τον δικό της δρόμο -αρνούμενη πεισματικά να συνομιλήσει με τους «παλαιοκομματικούς» της Πλεύσης- η Ζωή μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί στον δικό της πολιτικό καθρέφτη. Πολλοί αναρωτιούνται πλέον τι μέλλει γενέσθαι, με την πρόεδρο να αναγκάζεται, μάλλον, να τραβάει… φωτογραφία τα ποσοστά που έπαιρνε στις προηγούμενες δημοσκοπήσεις για να θυμάται τις «καλές εποχές».

Πάντως, όπως μου έλεγε κάργα δεξιός φίλος μου και είχε πάρει ποπ κορν στις εξεταστικές βλέποντας το κρεσέντο της Ζωής, αν δείτε την πρόεδρο να… σκούζει στα έδρανα, βάζοντας στο κάδρο με κάθε ευκαιρία την Καρυστιανού, να ξέρετε ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Δεν περιγράφεται το δράμα της Ζωής. Όπως μάλιστα μου επισήμανε ο φίλος μου που έχει σκανάρει τις αντιδράσεις της και προσπαθεί να την ψυχολογήσει (σ.σ.: δεν έχει βρει άκρη, μου το ομολόγησε), «η Ζωή δεν φοβάται μόνο την κάλπη, φοβάται ότι της πήραν την αποκλειστικότητα στον θυμό». Και στη δική της πολιτική παλέτα, όταν χάνεις την αποκλειστικότητα, χάνεις και το… ρεύμα.

• Ο Χατζηδάκης χτυπά το καμπανάκι για τη νέα εποχή της ναυτιλίας στο χρηματιστήριο

Επειδή σας έπρηξα με τους αριστερούς, σας προσγειώνω στην πραγματικότητα και στα βαριά οικονομικά μεγέθη. Η είδηση της ημέρας είναι ιστορική για το Euronext Athens: η Safe Bulkers του Πόλυ Χατζηιωάννου είναι η πρώτη ναυτιλιακή εταιρεία που χτυπά το καμπανάκι του ελληνικού χρηματιστηρίου, αποκτώντας διπλή παρουσία μετά τη Νέα Υόρκη.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης έδωσε το «παρών» στην εκδήλωση, τονίζοντας πως πρόκειται για μια κίνηση που επαναπροσδιορίζει τις σχέσεις της ναυτιλίας με την εγχώρια κεφαλαιαγορά. «Ξεκινά μια καινούργια εποχή», δήλωσε χαρακτηριστικά, βλέποντας στην κίνηση αυτή το πρώτο βήμα για να ακολουθήσουν και άλλοι παίκτες του κλάδου. Με στόλο 45 πλοίων και 11 υπό παραγγελία, η Safe Bulkers στέλνει μήνυμα εμπιστοσύνης στην ελληνική αγορά. Αν μη τι άλλο, είναι μια ευχάριστη νότα σε μια εποχή που η Αθήνα προσπαθεί να αναδειχθεί σε διεθνές χρηματοοικονομικό hub. Τουλάχιστον εδώ, η «οργή» που λέγαμε πριν δίνει τη θέση της στις… μετοχές!

•  Ο Βελόπουλος ανακάλυψε το δικό του ψηφιακό Ελντοράντο

Και τώρα κάνω την έκπληξη και σας πάω στον Βελόπουλο που βρήκε το νέο του Ελντοράντο. Όχι, όχι, αυτό δεν είναι πλέον η τηλεπώληση των επιστολών του Ιησού, αλλά το TikTok. Μου ψιθύρισε δικηγόρος φίλος που τον συμπαθεί (θου Κύριε!) ότι ο αρχηγός της Ελληνικής Λύσης έχει στήσει μια ομάδα κρούσης από νεαρούς ειδικούς των social media, οι οποίοι του «ράβουν» βιντεάκια 30 δευτερολέπτων με θεωρίες συνωμοσίας, οργή και πατριωτικές κορόνες που… ξεχειλίζουν.

Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: να ταΐσει τη νεολαία με αυτό που διψάει, δηλαδή εύκολες λύσεις σε δύσκολα προβλήματα. Και επειδή ο καλοντυμένος δικηγόρος έχει φτάσει στο σημείο να παρακολουθεί τον αλγόριθμο του Βελόπουλου, μου έλεγε χθες πως ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης έχει μάθει να «χτυπάει» το συναίσθημα των 18άρηδων καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πολιτικό αρχηγό. Φανταστείτε τι ακούω… Εντάξει, το έσωσε κάπως όταν μου τόνισε ότι «το TikTok είναι το νέο trend του Βελόπουλου, μόνο που εδώ δεν χρειάζεται να πουλήσει κρέμες για να βγάλει λεφτά, πουλάει… οργή». Να σας το ομολογήσω, αμέσως μετά τη συνομιλία, στάνιαρα με έναν σκέτο ελληνικό καφέ για να συνέλθω!

• Ο Μπελέρης, το παιχνίδι των επενδύσεων και ο μπαμπούλας του Τραμπ στα παράλια της Αλβανίας

Ανοίγω περισσότερο τη «βεντάλια», με αέρα Βρυξελλών, από τον παλιό πληροφοριοδότη μου, που δεν με ρίχνει ποτέ στα βράχια, για ένα πολύ σοβαρό θέμα. Όπως μου μετέφερε, ο Φρέντι Μπελέρης -από το Ευρωκοινοβούλιο- «ξεγύμνωσε» τις μεθόδους του Έντι Ράμα, ο οποίος χρησιμοποιεί το όνομα του Τζάρεντ Κούσνερ -και κατ’ επέκταση τον… μπαμπούλα Τραμπ- για να επιβάλει επενδύσεις πάνω σε «αδιευκρίνιστα» ιδιοκτησιακά καθεστώτα. Στο επίκεντρο η περιοχή του Ζβέρνετς, εκεί όπου το αλβανικό κράτος επιμένει να αγνοεί τους νόμιμους ιδιοκτήτες της ομογένειας. Ο Μπελέρης είναι καταιγιστικός: οι περιουσίες αυτές, καταγεγραμμένες από την εποχή του 1946, παραμένουν όμηροι μιας σκοπιμότητας που θέλει τους ντόπιους οικονομικά ανίσχυρους, ώστε να μην μπορούν να ριζώσουν στον τόπο τους.

Το πιο εντυπωσιακό; Ο «νόμος περί στρατηγικών επενδύσεων» του Ράμα λειτουργεί ως αποκλεισμός, επιτρέποντας μόνο σε μεγαθήρια να χτίζουν, ενώ οι ντόπιοι βλέπουν τις περιουσίες τους να αλλάζουν χέρια. «Κανένας σοβαρός παράγοντας του ευρωπαϊκού τουρισμού δεν έχει έρθει μέχρι στιγμής στην Αλβανία», έχει πει ο ευρωβουλευτής, «φωτογραφίζοντας» ένα τοπίο όπου το μαύρο χρήμα και οι αδιαφανείς μέθοδοι βαφτίζονται… ανάπτυξη. Όπως μου μετέφερε η πηγή μου από τις Βρυξέλλες, το θέμα δεν είναι μόνο κτηματικό, είναι μια γεωπολιτική σκακιέρα όπου η ομογένεια καλείται να παίξει «άμυνα» απέναντι σε ένα κράτος που αποφάσισε να αγνοήσει τους τίτλους ιδιοκτησίας για χάρη του… αμερικανικού ονείρου του Ράμα.

• Το τελευταίο αντίο στον Νίκο Ταγαρά

Σήμερα, στις 14.00, συγγενείς, φίλοι και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος αποχαιρετούν τον βουλευτή Κορινθίας και υφυπουργό Περιβάλλοντος Νίκο Ταγαρά. Στην εξόδιο ακολουθία θα παραβρεθεί ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, αποτίοντας φόρο τιμής στον εκλιπόντα. Η οικογένεια του Νίκου Ταγαρά έχει εκφράσει την επιθυμία, αντί στεφάνων, να ενισχυθεί οικονομικά ο Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Η Φλόγα». Μετά την απώλεια του Νίκου Ταγαρά, τη βουλευτική έδρα στην Κορινθία καταλαμβάνει ο Κώστας Κόλλιας. Ο έμπειρος πολιτικός της Νέας Δημοκρατίας επιστρέφει στα κοινοβουλευτικά έδρανα, έχοντας διατελέσει βουλευτής και κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Η προηγούμενη θητεία του κ. Κόλλια είχε σημαδευτεί από την έντονη και πολύμηνη δικαστική διαμάχη στο Εκλογοδικείο με τη Μαριλένα Σούκουλη σχετικά με την καταμέτρηση των σταυρών προτίμησης. Bαρύ ήταν χθες το κλίμα στη Βουλή, καθώς εκπρόσωποι όλων των κομμάτων αποχαιρέτησαν τον Νίκο Ταγαρά. Στη σκιά της βαριάς απώλειας εισήχθη στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ο νέος Κώδικας Χωροταξίας και Πολεοδομίας, ένα έργο στο οποίο ο εκλιπών υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας είχε αφοσιωθεί μέχρι και την τελευταία στιγμή.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση απέτισαν φόρο τιμής στον Νίκο Ταγαρά, εξαίροντας την ακεραιότητα, τη συνέπεια και την ευγένειά του. «Τα έφερε έτσι η ζωή και η θεσμική τομή συζητείται χωρίς τον πρωτεργάτη της, χωρίς τον Νίκο Ταγαρά», τόνισε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου. «Ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος, ένας ευπατρίδης πολιτικός, ένας πολύτιμος φίλος και συνεργάτης, με ήθος, αφοσίωση, συνέπεια, προσήλωση στο κοινό καλό μέχρι το τέλος. Άφησε ξεχωριστό αποτύπωμα από όλες τις θέσεις που υπηρέτησε. Παρέδωσε μάθημα αξιοπρέπειας, γενναιότητας και ψυχικού σθένους ακόμη και τις τελευταίες ημέρες», υποστήριξε ο υπουργός και αναφερόμενος στον Κώδικα Χωροταξίας και Πολεοδομίας, τόνισε πως πρόκειται για μια ιστορική μεταρρύθμιση και θεσμική παρακαταθήκη που αφήνει ο υφυπουργός.

• ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 3
  Αχαρνές και Βρεττός σε ρυθμούς χελώνας για τις ζημιές του 2021

Ολοκληρώνω και τη σημερινή μας βόλτα με τα αγαπημένα μου αυτοδιοικητικά, τα οποία έχουν διαμάντια στη φαρέτρα τους! Λοιπόν, αν νομίζατε ότι η γραφειοκρατία στην Ελλάδα είναι αργή, ο δήμαρχος Αχαρνών Σπυρίδων Βρεττός έθεσε ένα νέο, ακατάρριπτο ρεκόρ που θα ζήλευαν και οι πιο «νωχελικοί» υπάλληλοι του Δημοσίου. Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις, η δημοτική αρχή στις Αχαρνές αποδεικνύει ότι για να πέσουν υπογραφές που αφορούν την ασφάλεια της πόλης, χρειάζεται υπομονή… πενταετίας.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η εργολαβική σύμβαση ύψους 171.859,44 ευρώ για την «αποκατάσταση ζημιών σε υποδομές από κατολισθητικά φαινόμενα». Το ζουμί όμως κρύβεται στον χρόνο αντίδρασης: οι ζημιές προκλήθηκαν από την πυρκαγιά του καλοκαιριού του 2021, αλλά ο κ. Βρεττός χρειάστηκε πέντε ολόκληρα χρόνια για να βάλει την υπογραφή του, με το συμφωνητικό να οριστικοποιείται μόλις στις 25 Μαΐου 2026! Και σαν να μην έφτανε η μνημειώδης γραφειοκρατική τεμπελιά, το έργο έχει ορίζοντα ολοκλήρωσης άλλους δέκα μήνες. Με απλά μαθηματικά, οι ταλαιπωρημένοι δημότες θα περιμένουν σχεδόν έξι χρόνια για να δουν μια κατολίσθηση να διορθώνεται. Είναι να απορεί κανείς με ποια λογική πανηγυρίζει η δημοτική αρχή, όταν η προστασία των πολιτών θυσιάζεται στον βωμό της καθυστέρησης. Όπως μου έλεγε ένας ντόπιος, «μέχρι να τελειώσει το έργο, θα έχει ξεχάσει η πόλη και γιατί ξεκίνησε!».