Αυτή την εβδομάδα στην εκπομπή «Political Stories», η Μάγδα Τσέγκου υποδέχεται τον Θανάση Βασιλόπουλο, έναν από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες του κλαρίνου, σε μία σπάνια, αποκλειστική και βαθιά προσωπική συνέντευξη. Μιλά για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, την οικογένεια των 11 παιδιών, τη φτώχεια, τη ζωή χωρίς σπίτι στην Αθήνα, την πορεία προς την κορυφή, τις μεγάλες συνεργασίες, τη Μαρινέλλα που τον έκανε να λυγίσει, αλλά και τη σύζυγό του, Χαρά Σιαφαρίκα, για την οποία δηλώνει: «Χωρίς εκείνη δεν θα είχα πετύχει τίποτα».
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να διηγηθούν την ιστορία τους. Αρκεί μία νότα!
Ο Θανάσης Βασιλόπουλος, κατάφερε να κάνει το κλαρίνο να «μιλήσει» σε κάθε γωνιά του κόσμου. Να πάρει ένα όργανο βαθιά συνδεδεμένο με την ελληνική δημοτική παράδοση και να το ταξιδέψει σε μεγάλες σκηνές, να το ενώσει με σύγχρονους ήχους και να συνεργαστεί με κορυφαίους Έλληνες αλλά και διεθνείς δημιουργούς. Πίσω, όμως, από τις αμέτρητες συναυλίες, τις μεγάλες επιτυχίες και τις σπουδαίες συνεργασίες βρίσκεται ένας άνθρωπος που επί χρόνια επέλεγε να κρατά την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα.
Στη συνέντευξή του στη Μάγδα Τσέγκου και στην «Political Stories», ο Θανάσης Βασιλόπουλος ανοίγει ένα παράθυρο σε αυτή τη ζωή. Και η ιστορία του ξεκινά πολύ μακριά από τις μεγάλες σκηνές και τα χειροκροτήματα.
«Δεν δίνω εύκολα συνεντεύξεις – Η ζωή μου έχει πολύ πόνο και πολλές χαρές»
Ο ίδιος εξηγεί γιατί όλα αυτά τα χρόνια είναι ιδιαίτερα επιλεκτικός στις συνεντεύξεις που παραχωρεί, ειδικά όταν η συζήτηση αγγίζει την προσωπική του ζωή.«Θέλω να αισθάνομαι ότι μπορώ να εμπιστευτώ τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου. Η ζωή μου έχει πάρα πολύ πόνο αλλά και πάρα πολλές χαρές. Και πολύ εύκολα κάποιος μπορεί να μην κατανοήσει αυτό που θέλω να πω ή να το μεταφέρει διαφορετικά. Όταν δίνω μία συνέντευξη, επιλέγω ανθρώπους στους οποίους έχω απόλυτη εμπιστοσύνη, ειδικά όταν πρόκειται να μιλήσω για την προσωπική μου ζωή».
Και αυτή τη φορά αποφάσισε να μιλήσει.
Όταν ήταν πέντε χρονών στο Αγρίνιο, έπιασε για πρώτη φορά το κλαρίνο στα χέρια του
Η ιστορία του Θανάση Βασιλόπουλου ξεκινά στο Αγρίνιο, μέσα σε μια οικογένεια όπου η μουσική δεν ήταν απλώς επάγγελμα. Ήταν τρόπος ζωής.Ο πατέρας του, Γιώργος Βασιλόπουλος, ήταν γνωστός κλαρινίστας, ιδιαίτερα αγαπητός στον χώρο της δημοτικής μουσικής. Δίπλα του υπήρχαν μορφές όπως ο θείος του Γιάννης Βασιλόπουλος, αλλά και σημαντικοί μουσικοί της παράδοσης με τους οποίους μεγάλωσε.Ο ίδιος μιλά με σεβασμό για όλους εκείνους που άνοιξαν τον δρόμο, ώστε το παραδοσιακό κλαρίνο να αποκτήσει τη θέση που του αξίζει.«Δεν γίνεται να μη μάθεις κλαρίνο όταν έχεις θείο τον Γιάννη Βασιλόπουλο, πατέρα τον Γιώργο Βασιλόπουλο και γύρω σου ανθρώπους όπως ο Βασίλης Σαλέας, ο Βαγγέλης Κοκκώνης και τόσους άλλους μεγάλους μουσικούς. Τους θυμάμαι όλους γύρω από την οικογένειά μας».Το πρώτο του μάθημα ήρθε μόλις στα πέντε του χρόνια.«Ο μπαμπάς μου μού έμαθε κλαρίνο από τα πέντε μου. Την περισσότερη δουλειά όμως την έκανε η μάνα μου, γιατί εκείνη ήταν μαζί μου τις περισσότερες ώρες».Για τον Θανάση Βασιλόπουλο το κλαρίνο δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα μουσικό όργανο.«Το κλαρίνο είναι η προέκτασή μου. Και πρέπει να πάρει τη θέση που του αξίζει στην καρδιά του κόσμου».
Ή ζωή με 11 παιδιά σε ένα σπίτι! «Ήμασταν ξυπόλυτοι και κοιμόμασταν στρωματσάδα, υπέροχα χρόνια»
Στο σπίτι της οικογένειας Βασιλόπουλου μεγάλωναν 11 παιδιά.Τα χρόνια ήταν δύσκολα. Τα χρήματα λίγα. Όμως, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, η φτώχεια πολλές φορές δεν είχε τη μορφή της στέρησης «Ήμασταν ξυπόλυτοι στο Αγρίνιο. Έβρεχε, ο δρόμος είχε λάσπη και εμείς το βλέπαμε σαν παιχνίδι. Δεν κατάλαβα ποτέ τότε ότι υπήρχε πρόβλημα επειδή δεν είχαμε πολλά χρήματα»εξομολογείται στη Μάγδα Τσέγκου. Οι εικόνες που περιγράφει μοιάζουν βγαλμένες από μια άλλη Ελλάδα.Πόρτες που έμεναν ανοιχτές. Παιδιά που έτρεχαν στις γειτονιές. Ένα μεγάλο σπίτι γεμάτο φωνές. Και μία μητέρα που φρόντιζε τους πάντες.«Αν περνούσες το πρωί έξω από το σπίτι μας, δεν υπήρχε περίπτωση η μάνα μου να μη σου δώσει κάτι να φας ή κάτι να πιεις. Δεν τη θυμάμαι ποτέ να σηκώνει τη φωνή της. Ήταν ένας πολύ γλυκός άνθρωπος. Έχω πάρει πολλά από εκείνη».Η μητέρα του μπορούσε να μαγειρεύει σε ένα τεράστιο καζάνι, έχοντας ένα παιδί στην πλάτη, ένα στην αγκαλιά και τα υπόλοιπα γύρω από τα πόδια της«Κοιμόμασταν όλοι στο σαλόνι, στρωματσάδα, ο ένας δίπλα στον άλλον. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι χρειαζόμουν δικό μου κρεβάτι. Περνούσαμε όμορφα».Και πολλές φορές τα 13 άτομα της οικογένειας γίνονταν ακόμη περισσότερα, καθώς η μητέρα του κρατούσε και παιδιά άλλων γυναικών της γειτονιάς όταν εκείνες είχαν ανάγκη.
«Οι άνθρωποι μπορεί να μην ήξεραν γράμματα, αλλά μας έλεγαν σοφά πράγματα»
Από τα παιδικά του χρόνια δεν θυμάται τόσο τα υλικά αγαθά όσο τις αξίες.«Ήμασταν περιτριγυρισμένοι από ανθρώπους που μπορεί να μην ήξεραν γράμματα, όμως είχαν πολλή αγάπη και μας έλεγαν πολύ σοφά λόγια».Οι συμβουλές που πήρε ήταν απλές, αλλά καθόρισαν τη ζωή του:Να είναι καλός άνθρωπος. Να κάνει αυτό που αγαπά, εφόσον είναι ηθικό. Να μη βλάπτει τους άλλους. Να έχει αγάπη μέσα του.Αυτές, όπως λέει, ήταν οι πραγματικές του αποσκευές.
Η μέρα που έφυγαν όλοι μαζί από το Αγρίνιο πάνω σε ένα φορτηγό «Μείναμε στο βουνό, έξω δεν είχαμε σπίτι»
Κάποια στιγμή η οικογένεια άφησε το Αγρίνιο και ξεκίνησε για την Αθήνα.Όχι, όμως, με τις συνθήκες που θα περίμενε κανείς.«Φύγαμε μια μέρα όλοι μαζί και ήρθαμε στην Αθήνα μέσα σε ένα φορτηγό. Πήγαμε στον Προφήτη Ηλία, στα Λιόσια, πάνω σε ένα βουνό. Δεν είχαμε σπίτι. Μέναμε έξω».Η μητέρα του προσπαθούσε να προστατεύσει τα παιδιά όπως μπορούσε.Έστρωνε νάιλον, από πάνω κουβέρτες, ξανά νάιλον, δημιουργώντας ένα αυτοσχέδιο καταφύγιο για την οικογένεια.Όταν έβρεχε, ο μικρός Θανάσης είχε ανακαλύψει ένα ημιτελές σπίτι, «στα μπετά», όπου έβρισκε προσωρινό καταφύγιο.Την ίδια ώρα, ο πατέρας του προσπαθούσε να βρει δουλειά σε μια Αθήνα όπου δεν γνώριζε κανέναν.Και τότε τα παιδιά έπρεπε να βοηθήσουν.
«Από τις ταβέρνες και τα ουζερί, με το κοστουμάκι πήγαινα κατευθείαν στο σχολείο»
Ο Θανάσης Βασιλόπουλος πήρε τον ξάδελφό του και άρχισαν να γυρίζουν ταβέρνες και ουζερί, παίζοντας μουσική.Τα χρήματα πήγαιναν στο σπίτι.Αργότερα ο πατέρας του κατάφερε να βρει δουλειά και η οικογένεια εγκαταστάθηκε σε σπίτι, όμως για εκείνον η δουλειά είχε ήδη γίνει μέρος της καθημερινότητάς του.«Τα πρώτα επαγγελματικά μου βήματα έγιναν για την επιβίωση. Δούλεψα πάρα πολύ σκληρά. Θυσίασα πολλές στιγμές από τη ζωή μου, γιατί έπρεπε να μάθω καλά το κλαρίνο».Μία από τις εικόνες που περιγράφει είναι συγκλονιστική.
«Έπαιζα μικρός σε ένα μαγαζί με δημοτικά. Έφευγα από εκεί με το κουστουμάκι μου και τη γραβάτα μου και πήγαινα κατευθείαν στο σχολείο. Περπατούσα μιάμιση ώρα. Ήμουν πολύ σκληραγωγημένος. Και μετά πήγαινα και στα πανηγύρια».
Από το ξυπόλυτο παιδί στο κατάμεστο Ηρώδειο
Στα 16 του χρόνια άρχισε να παίζει συστηματικά στα πανηγύρια. Και τότε, όπως λέει, «άλλαξαν όλα».Η πορεία που ακολούθησε τον οδήγησε εκεί που ούτε ο ίδιος μπορούσε κάποτε να φανταστεί.Σε μεγάλες πίστες, σε συνεργασίες με σπουδαίους καλλιτέχνες, στο εξωτερικό και τελικά σε έναν χώρο που για εκείνον αποτελεί το απόλυτο ορόσημο: το Ηρώδειο.«Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα κάνω συναυλία στο Ηρώδειο και ότι θα με τιμήσουν τόσοι σπουδαίοι καλλιτέχνες. Ήταν ίσως η πιο σημαντική στιγμή της ζωής μου».
Απέναντι του χιλιάδες άνθρωποι! Και μέσα του, εκείνο το παιδί από το Αγρίνιο!
«Το παιδί που έπαιζε ξυπόλυτο κλαρίνο γέμισε το Ηρώδειο». Εκείνο το βράδυ συνέβη κάτι ακόμη που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη όσων ήταν παρόντες.
Η συναυλία είχε ολοκληρωθεί. Οι τεχνικοί άρχισαν να μαζεύουν τα καλώδια. Ο κόσμος αποχωρούσε. Ο Θανάσης Βασιλόπουλος, όμως, συνέχιζε να παίζει! Και έπαιζε μέχρι να φύγει από το Ηρώδειο και ο τελευταίος θεατής.
«Ακόμη και σήμερα μπορεί να καθίσω να παίξω σε ένα καφενείο»
Η επιτυχία δεν κατάφερε, όπως λέει, να αλλάξει τη σχέση του με τη μουσική.
Ακόμη και σήμερα, ύστερα από αυτή τη διαδρομή, αν βρεθεί σε ένα μικρό καφενείο και δει ανθρώπους να παίζουν μουσική, μπορεί να πάρει το κλαρίνο του και να καθίσει μαζί τους.Γιατί για εκείνον η μουσική δεν μετριέται από το μέγεθος της σκηνής.Μετριέται από το συναίσθημα.
Βαγγέλης Παπαθανασίου: Ένας τεράστιος σταθμός στη ζωή του
Ανάμεσα στους ανθρώπους που σημάδεψαν την καλλιτεχνική πορεία του ήταν ο κορυφαίος Έλληνας συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου.Η γνωριμία και η συνεργασία τους αποτελούν για τον Θανάση Βασιλόπουλο έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής του.Μιλά με θαυμασμό για τις γνώσεις του Βαγγέλη Παπαθανασίου και για τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε ακόμη και την ελληνική παραδοσιακή μουσική, αποκαλύπτοντας πως πολλές φορές ο μεγάλος συνθέτης γνώριζε λεπτομέρειες για το παραδοσιακό κλαρίνο που εξέπλητταν ακόμη και τον ίδιο.
Σταμάτης Σπανουδάκης: «Ένας άνθρωπος γεμάτος καλοσύνη»
Ξεχωριστή θέση στην καρδιά του έχει και ο Σταμάτης Σπανουδάκης. Οι δυο τους συναντήθηκαν μουσικά στο Ηρώδειο αλλά και σε άλλες σημαντικές στιγμές.
Ο Θανάσης Βασιλόπουλος τον περιγράφει ως έναν απλό, ευγενικό και βαθιά καλό άνθρωπο, αλλά ταυτόχρονα ως μία εξαιρετικά δυνατή προσωπικότητα, για την οποία τρέφει ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση.
Αντώνης Ρέμος: «Θανάση, εμείς θα γεράσουμε μαζί»
Με τον Αντώνη Ρέμο η σχέση ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας επαγγελματικής συνεργασίας.Τους συνδέει μια βαθιά φιλία χρόνων.Ο Θανάσης Βασιλόπουλος θυμάται μία φράση που του είχε πει ο Αντώνης Ρέμος και που κρατά μέχρι σήμερα:«Θανάση, εμείς θα γεράσουμε μαζί. Θα το δεις».«Τον Αντώνη τον αγαπάω πάρα πολύ. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, εξαιρετικά ταλαντούχος και ξέρει ακριβώς τι ζητά από κάθε μουσικό. Και, κυρίως, ξέρει ποιος μουσικός μπορεί να του δώσει αυτό που θέλει. Αυτό από μόνο του απαιτεί μεγάλο ταλέντο».
Τόλης Βοσκόπουλος: «Η επιτομή του άρχοντα»
Για τον Τόλη Βοσκόπουλο, οι λέξεις του είναι γεμάτες τρυφερότητα.Τον χαρακτηρίζει «την επιτομή του άρχοντα».Πριν ακόμη γνωριστούν προσωπικά, ο Θανάσης Βασιλόπουλος είχε παίξει σε έναν δίσκο του.Λίγες ημέρες αργότερα, έφτασε στα χέρια του ένα μεγάλο μπουκέτο λουλούδια και μία κάρτα από τον ίδιο τον Τόλη Βοσκόπουλο:«Σ’ ευχαριστώ πολύ. Έπαιξες υπέροχα στον δίσκο μου».Μία χειρονομία που δεν ξέχασε ποτέ.
Η συνέντευξη διεκόπη από συγκίνηση, όταν ξεκίνησε να μιλά για τη Μαρινέλλα- Τι του αποκάλυψε στο τηλέφωνο
Η πιο φορτισμένη στιγμή της συνέντευξης του Θανάση Βασιλόπουλου, ήρθε όταν η συζήτηση με τη Μάγδα Τσέγκου, έφτασε στη Μαρινέλλα.Η συγκίνηση του, ήταν τόσο μεγάλη, ώστε για λίγα λεπτά η συνέντευξη χρειάστηκε να διακοπεί. Δεν μπορούσε να συνεχίσει να μιλά. Θυμήθηκε ένα τηλεφώνημα τους:«Ήμουν σε ένα νησί και την πήρα τηλέφωνο να δω τι κάνει. Και μου λέει: “Ξέρεις κάτι, Θανάση; Ξεκίνησα μαθήματα φωνητικής”».Αυτό ήταν η Μαρινέλλα για εκείνον.Ένας άνθρωπος που, παρά την τεράστια διαδρομή του, εξακολουθούσε να δουλεύει, να μαθαίνει, να εξελίσσεται.«Ήταν ένα μικρό κοριτσάκι εκτός πίστας. Και όταν έβγαινε στη σκηνή, γινόταν αυτή που ξέρουμε όλοι».Οι δυο τους είχαν παίξει μαζί και στο Ηρώδειο.Και η απώλειά της είναι κάτι που, όπως εξομολογήθηκε, δυσκολεύεται ακόμη να διαχειριστεί.
Από τη Μύκονο βρέθηκε μπροστά σε ένα παγκόσμιο κοινό που τον λάτρεψε
Η Μύκονος και οι εμφανίσεις του στο Scorpios αποτέλεσαν ένα σημαντικό κεφάλαιο για τη διεθνή του πορεία και έφεραν τον ιδιαίτερο ήχο του μπροστά σε ένα παγκόσμιο κοινό.Από το 2010 και μετά η παρουσία του εκτός Ελλάδας γίνεται ολοένα και πιο έντονη.Ντουμπάι, Βηρυτός, Λίβανος και πολλές ακόμη διεθνείς εμφανίσεις και συνεργασίες αποδεικνύουν ότι ένα όργανο βαθιά ριζωμένο στην ελληνική παράδοση μπορεί να αποκτήσει οικουμενική γλώσσα.Και αυτή ίσως είναι μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του Θανάση Βασιλόπουλου: ότι έκανε ανθρώπους που δεν γνώριζαν την ελληνική δημοτική μουσική να συγκινηθούν ακούγοντας ένα κλαρίνο.
Χωρίς τη Χαρά τον μεγάλο του έρωτα, την Χαρά, δεν θα είχε πετύχει τίποτα
Και ύστερα έρχεται η πιο προσωπική εξομολόγηση.Η Χαρά Σιαφαρίκα, η γυναίκα με την οποία μοιράζεται τη ζωή του από το 2012 και-έτσι ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου .Ο Θανάσης Βασιλόπουλος, που σπάνια μιλά δημόσια για την προσωπική του ζωή, επιλέγει αυτή τη φορά να μιλήσει ανοιχτά λέγοντας ότι ,«Χωρίς τη σύζυγό μου, τη Χαρά Σιαφαρίκα, δεν θα είχα πετύχει τίποτα».Τη χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο διακριτικό, γεμάτο αγάπη και σεβασμό και δηλώνει περήφανος για τη δική της επαγγελματική διαδρομή, καθώς πριν συναντηθούν είχε ήδη συνεργαστεί ως manager με πολύ μεγάλους καλλιτέχνες.Η γνωριμία τους έγινε μέσα από μία επαγγελματική συνεργασία.Εκείνος, όπως αποκαλύπτει, την ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή.Εκείνη, όμως, δεν ήταν τόσο εύκολη περίπτωση.«Έδωσα τρομερή μάχη για να την κερδίσω. Και βγήκα νικητής από αυτή τη μάχη», λέει γελώντας.
«Είναι ο πιο ντόμπρος άνθρωπος που ξέρω»
Ποιο είναι το μυστικό μιας σχέσης που μετρά τόσα χρόνια;Για τον Θανάση Βασιλόπουλο η απάντηση βρίσκεται στην εμπιστοσύνη.
«Είμαι πολύ τυχερός που είμαι μαζί της. Είναι ο πιο ντόμπρος άνθρωπος που ξέρω. Με ξεκουράζει, με χαλαρώνει, γιατί ξέρω ότι έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που είναι ακριβώς αυτό που βλέπω. Την εμπιστεύομαι».Ταξιδεύουν πολύ μαζί και, παρά τη δημόσια ζωή που συνοδεύει την καριέρα του, έχουν επιλέξει να προστατεύουν τη σχέση τους από τη δημοσιότητα.Για πρώτη φορά, όμως, ο Θανάσης Βασιλόπουλος αφήνει να φανεί μια πλευρά του που μέχρι σήμερα γνώριζαν ελάχιστοι.
«Δεν κάνω όνειρα για το μέλλον – Ζω το σήμερα»
Ύστερα από μια ζωή που μοιάζει να χωρά πολλές ζωές μαζί, ο Θανάσης Βασιλόπουλος δεν κάνει μεγάλα σχέδια.Δεν σκέφτεται πού θέλει να βρίσκεται σε πέντε ή δέκα χρόνια.«Δεν κάνω όνειρα για το μέλλον. Καθόλου. Ζω το τώρα, το σήμερα. Δεν σκέφτομαι καν το μέλλον. Το μόνο που θέλω είναι να είμαστε καλά, να έχουμε την υγεία μας και να πορευόμαστε έτσι».Από το παιδί που έτρεχε ξυπόλυτο στη λάσπη του Αγρινίου και κοιμόταν στρωματσάδα μαζί με τα αδέλφια του, στον έφηβο που δούλευε τη νύχτα και περπατούσε μιάμιση ώρα για να φτάσει στο σχολείο.Και από εκεί, στον καλλιτέχνη που γέμισε το Ηρώδειο και έκανε το ελληνικό κλαρίνο να ακουστεί σε ολόκληρο τον κόσμο.Η ιστορία του Θανάση Βασιλόπουλου είναι τελικά κάτι περισσότερο από μία ιστορία μουσικής επιτυχίας.Είναι μια ιστορία επιβίωσης, οικογένειας, δουλειάς, πίστης, αγάπης και βαθιάς ευγνωμοσύνης.Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που, όταν σηκώνει το κλαρίνο στα χείλη του, δεν ακούγονται μόνο νότες.
Ακούγεται ολόκληρη η ζωή του!
