Η εικόνα ενός ρομποτικού σκύλου να κινείται στη Σελήνη δίπλα σε αστροναύτες μπορεί να ακούγεται σαν σκηνή από ταινία επιστημονικής φαντασίας, όμως η Κίνα εξετάζει ήδη ένα τέτοιο σενάριο για τις μελλοντικές σεληνιακές βάσεις της.
Η ιδέα προβλέπει τη χρήση τετράποδων ρομπότ που θα αναλάβουν μια σειρά από εργασίες γύρω και μέσα στις εγκαταστάσεις, από περιπολίες και ελέγχους του περιβάλλοντος μέχρι συλλογή πετρωμάτων, επιστημονικές μετρήσεις και ακόμη και καθαρισμό των χώρων όπου θα διαμένουν οι αστροναύτες.
Η πρόταση περιλαμβάνεται σε μελέτη ερευνητών της Κινεζικής Ακαδημίας Διαστημικής Τεχνολογίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Chinese Space Science and Technology». Η βασική φιλοσοφία του σχεδίου είναι ότι οι άνθρωποι και οι μηχανές δεν θα ανταγωνίζονται, αλλά θα μοιράζονται τις δουλειές ανάλογα με το τι μπορεί να κάνει καλύτερα ο καθένας.
Δύο ρομποτικοί σκύλοι για τρεις αστροναύτες
Ένα από τα σενάρια που εξετάζουν οι Κινέζοι ερευνητές προβλέπει μια μικρή σεληνιακή βάση με τρεις αστροναύτες και δύο ρομποτικούς σκύλους.
Τα τετράποδα ρομπότ θα μπορούν να κινούνται στην επιφάνεια, να συλλέγουν δείγματα πετρωμάτων και να πραγματοποιούν χημικές αναλύσεις, αναλαμβάνοντας αποστολές σε σημεία όπου η παρουσία ανθρώπων θα ήταν πιο δύσκολη ή θα αύξανε τον κίνδυνο.
Ουσιαστικά, οι ρομποτικοί σκύλοι θα λειτουργούν ως ένα είδος επιπλέον «ζευγαριού χεριών» για τους αστροναύτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να επικεντρώνονται στις εργασίες που απαιτούν ανθρώπινη κρίση.
Η επιφάνεια της Σελήνης κάθε άλλο παρά φιλική είναι για τον άνθρωπο. Η χαμηλή βαρύτητα, η έντονη ακτινοβολία, οι τεράστιες διαφορές θερμοκρασίας και η λεπτή σεληνιακή σκόνη δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου ακόμη και μια απλή εξωτερική εργασία μπορεί να μετατραπεί σε δύσκολη αποστολή.
Στην εξίσωση προστίθεται και η απόσταση από τη Γη, περίπου 380.000 χιλιόμετρα. Η επικοινωνία δεν είναι στιγμιαία: ένα σήμα χρειάζεται έως και 2,5 δευτερόλεπτα για τη διαδρομή Γη-Σελήνη-Γη, κάτι που περιορίζει τις δυνατότητες άμεσου τηλεχειρισμού.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το κινεζικό σχέδιο δεν βασίζεται σε ρομπότ που θα λειτουργούν απλώς με εντολές από τη Γη.
Το μοντέλο που προτείνεται βασίζεται σε έναν σαφή διαχωρισμό ρόλων. Οι αστροναύτες θα παραμένουν στη βάση και θα έχουν τον τελικό έλεγχο των κρίσιμων αποφάσεων, ενώ τα ρομπότ θα αναλαμβάνουν πιο επικίνδυνες, κουραστικές ή επαναλαμβανόμενες εργασίες.
Σε ένα πιθανό σενάριο, ένας αστροναύτης θα μπορούσε να κατευθύνει αυτόνομα οχήματα εξερεύνησης, ένας δεύτερος να ασχολείται με πιο λεπτομερή συλλογή και μελέτη δειγμάτων και ένας τρίτος να χειρίζεται ρομπότ μέσα από μια πιεζόμενη κινητή καμπίνα.
Η λογική είναι απλή: στη Σελήνη κάθε ανθρώπινη έξοδος έχει κόστος και ρίσκο, επομένως όσο περισσότερη δουλειά μπορούν να κάνουν οι μηχανές, τόσο περισσότερο μειώνεται η έκθεση των αστροναυτών.
Πώς θα μοιάζει η βάση που σχεδιάζει η Κίνα
Το εγχείρημα εντάσσεται στο ευρύτερο σχέδιο της Κίνας για τη δημιουργία του Διεθνούς Σεληνιακού Ερευνητικού Σταθμού (ILRS) κοντά στον νότιο πόλο της Σελήνης, σε συνεργασία με τη Ρωσία και άλλους εταίρους.
Παράλληλα, το Πεκίνο έχει θέσει ως στόχο να στείλει Κινέζους αστροναύτες στη Σελήνη έως το 2030.
Ο σταθμός προβλέπεται να αναπτυχθεί σταδιακά, με τη χρήση αρθρωτών μονάδων που θα συνδέονται μεταξύ τους. Κάθε μονάδα θα έχει διάμετρο περίπου τρία μέτρα και μάζα περίπου 10 τόνους.
Ο σχεδιασμός τους θα πρέπει να αντέχει στην ακτινοβολία, στις ακραίες θερμοκρασίες και στις ιδιαίτερες συνθήκες που δημιουργεί η σεληνιακή σκόνη.
Οι επιμέρους μονάδες θα ενώνονται με ειδικούς διαδρόμους, ώστε με την πάροδο του χρόνου να δημιουργηθεί ένας μόνιμος ερευνητικός σταθμός. Στην καρδιά του σχεδίου βρίσκεται μια διαφορετική αντίληψη για το πώς θα μπορούσε να λειτουργεί μια μελλοντική βάση στη Σελήνη.
Οι άνθρωποι θα αναλαμβάνουν τις αποφάσεις, τις σύνθετες επιστημονικές εργασίες και όσα απαιτούν ευελιξία και κρίση. Τα ρομπότ θα αναλαμβάνουν τις βαριές, επικίνδυνες και μονότονες αποστολές.
Και αν το σχέδιο προχωρήσει όπως το περιγράφουν οι ερευνητές, οι ρομποτικοί σκύλοι μπορεί να αποτελέσουν ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία των πρώτων κατοίκων μιας σεληνιακής βάσης, κινούμενοι εκεί όπου ο άνθρωπος δεν θα χρειάζεται να βρίσκεται κάθε φορά.
Η εικόνα μιας σεληνιακής βάσης με αστροναύτες και ρομποτικούς «συνεργάτες» μπορεί ακόμη να μοιάζει φουτουριστική, όμως για την Κίνα αποτελεί ήδη αντικείμενο επιστημονικού σχεδιασμού.
