Αν ρωτήσεις έναν τυχαίο δημότη πού βρίσκεται ο δήμαρχός του, η απάντηση
θα σε αφήσει με ανοιχτό στόμα από την ειλικρίνειά της.”Δεν ξέρω. Από τις εκλογές έχω να τον δω”!
Κι όμως ο δήμαρχος υπάρχει.
- του Θανάση Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Είναι απλώς αλλού.
Είτε κλεισμένος σε ένα γραφείο που μοιάζει με οχυρό ,με ραντεβού, γραμματείς και φίλτρα πρόσβασης
που θα ζήλευε κι ο πρωθυπουργός είτε στο τρένο, στο αεροπλάνο, στον διάδρομο κάποιου υπουργείου,
χαρτιά στο χέρι, περιμένοντας να δει κάποιον υπάλληλο που θα του εγκρίνει κάποια χρηματοδότηση
που αργεί χρόνια.
Από το Υπουργείο στο Δημαρχείο,χωρίς στάση στην Πόλη είναι το καθημερινό δρομολόγιο!
Το δίλημμα του σύγχρονου δημάρχου είναι αυτό.
Να κυνηγάει χρήματα ή να κυνηγάει ψήφους;
Και η απάντηση, τις περισσότερες φορές, είναι και τα δύο αλλά ποτέ ταυτόχρονα με τους πολίτες.
Η επικοινωνία με τον κόσμο έχει γίνει εποχιακή.
Όπως τα σύκα. Εμφανίζεται πριν τις εκλογές, ώριμη και γλυκιά, με χαμόγελα,
υποσχέσεις και παρουσία στις γειτονιές. Μετά εξαφανίζεται για τέσσερα χρόνια.
Ο πολίτης στο μεταξύ ζει με τη λακκούβα στον δρόμο του, με το πάρκο που δεν καθαρίζεται,
με την αίτηση που κάθεται σε κάποιο συρτάρι. Δεν ζητάει πολλά.
Ζητάει να νιώθει ότι κάποιος ακούει. Ότι ο δήμαρχος δεν είναι φάντασμα που υλοποιείται
κάθε τέσσερα χρόνια για λίγες εβδομάδες.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο επικοινωνιακό. Είναι πολιτικό.
Ένας δήμαρχος που απουσιάζει από τη ζωή των δημοτών του χάνει κάτι παραπάνω από δημοτικότητα.
Χάνει την επαφή με την πραγματικότητα που καλείται να διαχειριστεί.
Τα χρήματα από τα υπουργεία είναι απαραίτητα. Κανείς δεν το αμφισβητεί.
Αλλά ένας δήμος δεν κυβερνάται μόνο με προϋπολογισμούς. Κυβερνάται με παρουσία,
με εμπιστοσύνη, με τη δυνατότητα ο πολίτης να κοιτάζει κατάματα αυτόν που τον εκπροσωπεί.
Και αυτό δεν γίνεται ούτε από γραφείο ούτε από διάδρομο υπουργείου.
