Είναι ο εφιάλτης κάθε ανθρώπου που έχει εργαστεί σε υπολογιστή. Πατάς λάθος πλήκτρο, διαγράφεις ένα σημαντικό αρχείο και νιώθεις το στομάχι σου να δένεται κόμπος. Τώρα φαντάσου ότι το αρχείο δεν είναι μια εργασία ή μερικές φωτογραφίες. Είναι σχεδόν ολόκληρο το «Toy Story 2».

Το 1998, ενώ η Pixar εργαζόταν πυρετωδώς πάνω στην πολυαναμενόμενη συνέχεια της επιτυχίας της, μια λανθασμένη εντολή άρχισε να διαγράφει τους χαρακτήρες, τα σκηνικά και τα υπόλοιπα ψηφιακά στοιχεία της ταινίας από τους κεντρικούς διακομιστές.

Ο Woody άρχισε κυριολεκτικά να εξαφανίζεται. Και όταν η ομάδα στράφηκε στο σύστημα αντιγράφων ασφαλείας, έκανε μια πολύ δυσάρεστη ανακάλυψη: Το backup είχε επίσης αποτύχει.

«Πού πήγε το καπέλο του Woody;»

Ο Oren Jacob, τότε αναπληρωτής τεχνικός διευθυντής της ταινίας, εργαζόταν μαζί με την ομάδα του όταν άρχισαν να παρατηρούν κάτι αδιανόητο. Αντικείμενα εξαφανίζονταν από τις σκηνές.

Πρώτα έλειπε ένα στοιχείο από τον Woody. Ύστερα άρχισαν να χάνονται ολόκληροι χαρακτήρες και μοντέλα. Αρχικά οι εργαζόμενοι νόμιζαν ότι επρόκειτο για κάποιο προσωρινό πρόβλημα του λογισμικού.

Σύντομα κατάλαβαν ότι τα αρχεία δεν ήταν απλώς αόρατα. Διαγράφονταν.

Κάποιος είχε εκτελέσει κατά λάθος μια εντολή διαγραφής μέσα στον κατάλογο όπου φυλάσσονταν τα δεδομένα της παραγωγής. Η εντολή άρχισε να αφαιρεί αρχεία και υποφακέλους από το σύστημα με τεράστια ταχύτητα.

Οι υπεύθυνοι έκλεισαν τους διακομιστές για να σταματήσουν την καταστροφή. Μέχρι τότε, όμως, εκτιμάται ότι είχε χαθεί περίπου το 90% του υλικού πάνω στο οποίο εργαζόταν η ομάδα.

Σχεδόν δύο χρόνια δουλειάς είχαν εξαφανιστεί μέσα σε λίγα λεπτά.

Υπήρχε backup — θεωρητικά

Σε μια εταιρεία τεχνολογίας όπως η Pixar, θα περίμενε κανείς ότι τα πολύτιμα δεδομένα μιας ολόκληρης ταινίας θα προστατεύονταν από ένα άψογο σύστημα αντιγράφων ασφαλείας.

Αντίγραφο υπήρχε.

Το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν είχε επιβεβαιώσει πως μπορούσε πράγματι να χρησιμοποιηθεί.

Όταν η ομάδα προσπάθησε να επαναφέρει τα δεδομένα, ανακάλυψε ότι το σύστημα δημιουργίας αντιγράφων δεν λειτουργούσε σωστά. Νεότερα δεδομένα έλειπαν ή ήταν προβληματικά και η διαδικασία αποκατάστασης παρουσίαζε σοβαρά σφάλματα.

Η Pixar είχε μόλις μάθει με τον δυσκολότερο τρόπο τον σημαντικότερο κανόνα των αντιγράφων ασφαλείας:

Δεν έχεις πραγματικό backup αν δεν έχεις δοκιμάσει ότι μπορεί να επανέλθει.

Η ομάδα προσπάθησε να ανακατασκευάσει την παραγωγή από τα διαθέσιμα αρχεία. Τα αποτελέσματα, όμως, δεν ήταν αξιόπιστα. Αντικείμενα εμφανίζονταν σε λάθος θέσεις, στοιχεία χάνονταν και ολόκληρες σκηνές κινδύνευαν να είναι κατεστραμμένες.

Το μέλλον της ταινίας κρεμόταν από ένα ψηφιακό νήμα.

Η γυναίκα που θυμήθηκε τον υπολογιστή στο σπίτι

Τότε η Galyn Susman, τεχνική διευθύντρια της παραγωγής, θυμήθηκε κάτι που άλλαξε τα πάντα. Επειδή είχε αποκτήσει πρόσφατα παιδί, εργαζόταν για ένα διάστημα από το σπίτι. Για να μπορεί να συνεχίζει τη δουλειά της, διατηρούσε εκεί έναν υπολογιστή με αντίγραφα των αρχείων της ταινίας.

Δεν ήταν μέρος κάποιου τέλειου σχεδίου αντιμετώπισης καταστροφών. Ήταν απλώς η πρακτική λύση μιας εργαζόμενης μητέρας. Ξαφνικά, αυτός ο υπολογιστής μπορεί να περιείχε το μοναδικό λειτουργικό αντίγραφο του «Toy Story 2».

Μέλη της ομάδας έσπευσαν στο σπίτι της Susman. Το μηχάνημα φορτώθηκε προσεκτικά σε αυτοκίνητο, τυλίχτηκε με κουβέρτες και μαξιλάρια και δέθηκε με ζώνες ασφαλείας.

Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των ανθρώπων που συμμετείχαν, ζήτησαν ακόμη και αστυνομική συνοδεία για τη μεταφορά του. Το αίτημα δεν έγινε δεκτό.

Έτσι επέστρεψαν στις εγκαταστάσεις της Pixar οδηγώντας πολύ αργά και έχοντας τα αλάρμ αναμμένα.

Μέσα στο αυτοκίνητο δεν μετέφεραν απλώς έναν υπολογιστή.

Μετέφεραν τον Woody, τον Buzz και την ελπίδα ότι η ταινία δεν είχε χαθεί για πάντα.

Χιλιάδες αρχεία έπρεπε να εξεταστούν ένα προς ένα

Ο υπολογιστής ενεργοποιήθηκε και, προς τεράστια ανακούφιση της ομάδας, τα δεδομένα ήταν εκεί. Δεν μπορούσαν όμως να τα αντιγράψουν και να συνεχίσουν αμέσως τη δουλειά. Έπρεπε να συγκρίνουν το υλικό της Susman με όσα είχαν απομείνει στους διακομιστές, ώστε να εντοπίσουν κατεστραμμένα, ελλιπή ή παλαιότερα αρχεία.

Μια μικρή ομάδα εργαζομένων πέρασε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο ελέγχοντας δεκάδες χιλιάδες αρχεία. Η διαδικασία απαιτούσε ατελείωτες ώρες, καφέ και αρκετή πίτσα.

Τελικά, κατάφεραν να ανακτήσουν το μεγαλύτερο μέρος του χαμένου υλικού.

Η ταινία είχε σωθεί.

Μόνο που η ιστορία δεν τελείωσε εκεί.

Η Pixar διέγραψε την ταινία για δεύτερη φορά — αλλά επίτηδες

Μετά την τεχνική διάσωση, οι δημιουργοί αντιμετώπισαν ένα διαφορετικό πρόβλημα: δεν ήταν ικανοποιημένοι με την ίδια την ταινία. Το σενάριο και η συναισθηματική της δύναμη δεν βρίσκονταν στο επίπεδο που ήθελε η Pixar. Έτσι, μεγάλο μέρος της παραγωγής που είχε σωθεί με τόσο κόπο εγκαταλείφθηκε ή ξαναφτιάχτηκε.

Την πρώτη φορά, η ταινία είχε σχεδόν διαγραφεί από ανθρώπινο λάθος. Τη δεύτερη, η Pixar αποφάσισε συνειδητά να ξαναδουλέψει δραστικά την ιστορία.

Η ομάδα είχε ελάχιστο χρόνο μέχρι την προγραμματισμένη κυκλοφορία. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να αναμορφώσει την ταινία, η οποία κυκλοφόρησε το 1999 και εξελίχθηκε σε μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία.

Τελικά, ποιος έσωσε το «Toy Story 2»;

Συχνά λέγεται ότι η Galyn Susman έσωσε μόνη της την ταινία. Στην πραγματικότητα, η διάσωση ήταν συλλογική προσπάθεια: η Susman είχε το κρίσιμο αντίγραφο, ενώ ο Oren Jacob και μια ομάδα εργαζομένων ανέλαβαν τη μεταφορά, τον έλεγχο και την επίπονη αποκατάσταση των δεδομένων.

Το πιθανότερο είναι ότι η παραγωγή θα μπορούσε να είχε ανακατασκευαστεί ακόμη και χωρίς τον οικιακό υπολογιστή. Αυτό όμως θα απαιτούσε πολύ περισσότερο χρόνο και θα μπορούσε να προκαλέσει τεράστια καθυστέρηση.

Η ιστορία επιβεβαιώθηκε από ανθρώπους που εργάζονταν τότε στην Pixar και παραμένει ένα από τα διασημότερα περιστατικά απώλειας δεδομένων στην ιστορία της τεχνολογίας και του κινηματογράφου.

Το μάθημα των εκατομμυρίων

Η περιπέτεια του «Toy Story 2» δείχνει ότι ακόμη και οι πιο προηγμένες εταιρείες μπορούν να υποστούν καταστροφικές αστοχίες.

Δεν αρκεί να υπάρχει ένα αυτοματοποιημένο σύστημα αντιγράφων. Χρειάζονται πολλαπλά αντίγραφα σε διαφορετικά σημεία, συνεχής παρακολούθηση και τακτικές δοκιμές επαναφοράς.

Οι ειδικοί συχνά προτείνουν τον κανόνα «3-2-1»:

  • Τρία αντίγραφα των σημαντικών δεδομένων.
  • Σε δύο διαφορετικούς τύπους αποθήκευσης.
  • Με τουλάχιστον ένα αντίγραφο σε διαφορετική τοποθεσία.

Η Pixar δεν διέθετε εκείνη τη στιγμή ένα σωστά δοκιμασμένο σύστημα τέτοιου επιπέδου. Από καθαρή τύχη, όμως, υπήρχε ένα πρόσθετο αντίγραφο μακριά από τους κεντρικούς διακομιστές.

Η πιο πολύτιμη ζώνη ασφαλείας στην ιστορία του animation

Ένας λάθος υπολογιστικός χειρισμός παραλίγο να εξαφανίσει μία από τις πιο αγαπημένες ταινίες κινουμένων σχεδίων. Το επίσημο backup απέτυχε.

Και η παραγωγή σώθηκε από έναν υπολογιστή που βρισκόταν στο σπίτι μιας νέας μητέρας, φορτώθηκε σε αυτοκίνητο, τυλίχτηκε με κουβέρτες και μεταφέρθηκε στη Pixar δεμένος με ζώνη ασφαλείας.

Ο Buzz Lightyear είχε ταξιδέψει στο άπειρο και ακόμη παραπέρα.

Εκείνη την ημέρα, όμως, η σημαντικότερη αποστολή του ήταν μια πολύ αργή διαδρομή από ένα σπίτι μέχρι τα γραφεία της Pixar.