Το «έξτρα» σύστημα των 26 εκατ. ευρώ που αποκτά η Ελλάδα από το Ισραήλ – Πώς στήνει έναν αόρατο κλοιό απέναντι στα εχθρικά drones και γιατί αποτελεί κρίσιμο συμπλήρωμα της «Ασπίδας του Αχιλλέα»
Μπορεί τα David’s Sling, BARAK MX και SPYDER να συγκεντρώνουν τα βλέμματα στη μεγάλη συμφωνία των 3,035 δισ. ευρώ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», όμως ένα ακόμη ισραηλινό σύστημα έρχεται να αναλάβει την πρώτη και ίσως συχνότερη μάχη του νέου ελληνικού «Θόλου»: την αντιμετώπιση των drones.
Πρόκειται για το Drone Dome της Rafael, το οποίο αποκτά η Ελλάδα μέσω ξεχωριστής, συμπληρωματικής συμφωνίας ύψους 26 εκατ. ευρώ που υπεγράφη τη Δευτέρα στο Τελ Αβίβ, παράλληλα με τη διακρατική συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Αποστολή του είναι η προστασία στρατηγικών εγκαταστάσεων από UAV και η ενίσχυση της υφιστάμενης άμυνας.
Η σημασία του βρίσκεται ακριβώς στη διαφορετική φιλοσοφία του. Το Drone Dome δεν περιμένει απλώς να φτάσει ένα UAV στην περιοχή που προστατεύει για να το καταρρίψει. Το αναζητά, το εντοπίζει, το αναγνωρίζει, το παρακολουθεί και επιχειρεί να το εξουδετερώσει, ακόμη και χωρίς την εκτόξευση πυραύλου.
Ένας «κυνηγός» drones
Στην καρδιά του Drone Dome βρίσκεται η συνεργασία διαφορετικών αισθητήρων.
Το σύστημα μπορεί να χρησιμοποιεί AESA radar για τον εντοπισμό και την παρακολούθηση πολλαπλών στόχων, παθητικούς αισθητήρες RF για τον εντοπισμό των εκπομπών τους και ηλεκτροοπτικές/θερμικές κάμερες για αναγνώριση και ταυτοποίηση ημέρα και νύχτα.
Η Rafael αναφέρει για τις διαθέσιμες διαμορφώσεις radar εμβέλειες εντοπισμού έως 5 και 10 χιλιόμετρα, ενώ το ηλεκτροοπτικό σύστημα μπορεί να πραγματοποιεί αναγνώριση και ταυτοποίηση σε αποστάσεις έως 8 χιλιομέτρων.
Όλες οι πληροφορίες καταλήγουν στο Command and Control. Εκεί δημιουργείται μία ενιαία εικόνα της απειλής, ενώ το σύστημα μπορεί να χαρακτηρίζει έναν στόχο ως φίλιο, εχθρικό, πολιτικό ή άγνωστο και να καθορίζει την προτεραιότητα αντιμετώπισής του.
Πώς «τυφλώνει» την απειλή
Το επόμενο βήμα είναι εκείνο που διαφοροποιεί το Drone Dome από ένα συμβατικό αντιαεροπορικό σύστημα.
Αντί η πρώτη επιλογή να είναι η καταστροφή του στόχου με πύραυλο, μπορεί να ενεργοποιηθεί το σύστημα ηλεκτρονικών παρεμβολών. Η αρχιτεκτονική του Drone Dome διαθέτει δυνατότητα παρεμβολής στις επικοινωνίες του UAV αλλά και στα σήματα GNSS που χρησιμοποιούνται για την πλοήγησή του.
Στόχος είναι να διαταραχθεί η λειτουργία του drone και, όπου αυτό είναι τεχνικά εφικτό, να αποκοπεί από τις επικοινωνίες ή την πλοήγηση στις οποίες βασίζεται.
Για απειλές που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ηλεκτρονικά, το Drone Dome είναι αρθρωτό και μπορεί, ανάλογα με τη διαμόρφωση, να ενσωματώνει και λύσεις hard-kill. Η Rafael περιλαμβάνει στις δυνατότητες της οικογένειας ακόμη και laser interception.
Η απειλή του κορεσμού
Η συγκεκριμένη δυνατότητα αποκτά ιδιαίτερη αξία καθώς ο πόλεμος των drones περνά από το μεμονωμένο UAV στις μαζικές επιθέσεις.
Το πρόβλημα για μια σύγχρονη αεράμυνα δεν είναι μόνο να καταρρίψει ένα drone. Είναι να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα μεγάλο αριθμό μικρών και σχετικά φθηνών στόχων χωρίς να εξαντλήσει πολύτιμους και πολλαπλάσιας αξίας αναχαιτιστές.
Εδώ βρίσκεται και η επιχειρησιακή λογική πίσω από την ελληνική επιλογή. Ένα drone των λίγων χιλιάδων ευρώ δεν είναι λογικό να αντιμετωπίζεται αυτομάτως με έναν πύραυλο πολύ μεγαλύτερου κόστους.
Το Drone Dome δημιουργεί μία πρόσθετη γραμμή άμυνας, δίνοντας τη δυνατότητα χρήσης ηλεκτρονικών μέσων όπου αυτά επαρκούν και αφήνοντας τα ακριβότερα πυραυλικά συστήματα για τις απειλές που πραγματικά απαιτούν την ενεργοποίησή τους.
Αυτός είναι και ο ρόλος του μέσα στη νέα ελληνική αρχιτεκτονική.
Το Drone Dome συμπληρώνει το πλέγμα από χαμηλότερα, αναλαμβάνοντας την εξειδικευμένη μάχη απέναντι σε drones και μικρά UAV γύρω από στρατηγικές εγκαταστάσεις.
Θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της λογικής. Πριν χρειαστεί ο πύραυλος, θα επιχειρεί να έχει ήδη εντοπίσει, αναγνωρίσει και «τυφλώσει» το εχθρικό drone.
