Σας άφησα να τον απολαύσετε τον Μάιο, είχε τόσα να σας δώσει άλλωστε από μόνος του. Αλλά τώρα, ήρθε η ώρα να τα ξαναπούμε. Κι αυτό… Δεν είναι απειλή!

PASOK the Lost

Μέχρι πριν λίγα χρόνια, το ΠΑΣΟΚ φιλοδοξούσε να γίνει η μεγάλη εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Να εμφανιστεί ως η σοβαρή δύναμη του Κέντρου, να προσελκύσει μετριοπαθείς ψηφοφόρους και να αξιοποιήσει τη φθορά της κυβέρνησης. Στη διαδρομή όμως κάτι χάθηκε. Ίσως η πυξίδα. Ίσως η ταυτότητα. Ίσως η υπομονή. Ίσως ο Νίκος ο θυμωμένος. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η δεύτερη θέση όχι μόνο απομακρύνεται, αλλά μοιάζει πλέον με τουριστικό προορισμό που βλέπεις μόνο στις φωτογραφίες. Καρτ Ποστάλ για να το πούμε απλά. Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον κανείς δεν συζητά πώς θα ανέβει. Όλοι συζητούν ποιος του πήρε τους ψηφοφόρους. Και όταν μια παράταξη ασχολείται περισσότερο με τους πρώην ψηφοφόρους της παρά με τους επόμενους, συνήθως το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από όσο δείχνουν τα ποσοστά.

Ο άνθρωπος που στοιχειώνει την Κεντροαριστερά

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Υπάρχουν στελέχη που ξεκινούν το πρωί δηλώνοντας ότι δεν θέλουν να συζητούν για τον Αλέξη Τσίπρα και τελειώνουν το βράδυ έχοντας μιλήσει μόνο για τον Αλέξη Τσίπρα. Άλλοι τον φοβούνται, άλλοι τον περιμένουν, άλλοι τον καταγγέλλουν και άλλοι κάνουν ότι δεν τον περιμένουν ενώ κοιτάζουν κάθε δέκα λεπτά το κινητό τους. Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από ηγέτες που επέστρεψαν. Σπάνια όμως βλέπει κανείς πολιτικούς αντιπάλους να εργάζονται τόσο σκληρά για να κρατούν ζωντανό το όνομα ενός ανθρώπου που υποτίθεται ότι θέλουν να ξεχάσουν.

ΟΠΕΚΕΠΕ αλά Novartis

Κάπου εδώ αξίζει να σταθούμε λίγο. Για μήνες ακούγαμε ότι έρχεται το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο της μεταπολίτευσης. Ότι ανοίγουν οι ουρανοί. Ότι θα πέσουν κυβερνήσεις. Ότι έρχονται αποκαλύψεις που θα αλλάξουν την ιστορία της χώρας. Κάποιοι είχαν σχεδόν παραγγείλει ειδικά δικαστήρια πριν καν ανοίξουν οι φάκελοι. Μόνο που η πραγματικότητα έχει μια κακή συνήθεια. Επιμένει να εμφανίζεται απρόσκλητη. Και ξαφνικά άρχισαν να έρχονται οι πρώτες αρχειοθετήσεις. Περίεργο πράγμα. Όσοι μιλούσαν με βεβαιότητα για ενόχους, τώρα μιλούν με πολύ μεγαλύτερη προσοχή. Ίσως γιατί η Ιστορία έχει μια ακόμη χειρότερη συνήθεια: θυμάται πολύ καλά τι συνέβη στην υπόθεση Novartis.

Οι επαναστάτες της επετηρίδας

Υπάρχει μια γοητευτική αντίφαση στη σημερινή πολιτική ζωή. Όσο περισσότερο ακούς τη λέξη «αντισυστημικός», τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις να δεις μπροστά σου ανθρώπους που βρίσκονται στο πολιτικό σύστημα εδώ και είκοσι χρόνια. Βουλευτές, υπουργούς, κομματικά στελέχη, επαγγελματίες της πολιτικής. Όλοι μαζί σε έναν μεγάλο διαγωνισμό αντισυστημισμού. Είναι σαν να βλέπεις παλαίμαχους ποδοσφαιριστές να διεκδικούν βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου παίκτη. Το κοινό χειροκροτεί ευγενικά, αλλά η πραγματικότητα δεν βοηθά ιδιαίτερα.

Η κατάρα της δεύτερης θέσης

Η δεύτερη θέση στην Ελλάδα έχει αποκτήσει σχεδόν μεταφυσικές ιδιότητες. Όποιος την αγγίζει αρχίζει αμέσως να χάνει ψήφους. Πρώτα ο ΣΥΡΙΖΑ. Μετά οι επίδοξοι διάδοχοί του. Έπειτα όσοι πίστεψαν ότι η φθορά της κυβέρνησης αρκεί από μόνη της για να δημιουργήσει πλειοψηφικό ρεύμα. Το συμπέρασμα είναι απλό. Οι ψηφοφόροι μπορεί να διαμαρτύρονται, μπορεί να γκρινιάζουν, μπορεί να θυμώνουν. Αλλά εξακολουθούν να ζητούν κάτι πολύ παλιομοδίτικο: μια πειστική εναλλακτική πρόταση. Και αυτό αποδεικνύεται δυσκολότερο από όσο φαίνεται στα τηλεοπτικά πάνελ.

Το κόμμα των ανεξαρτήτων

Με τόσες μετακινήσεις, αποχωρήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις και πολιτικές περιπλανήσεις, δεν αποκλείεται σύντομα οι ανεξάρτητοι βουλευτές να αποκτήσουν μεγαλύτερη δημοσιότητα από αρκετά οργανωμένα κόμματα. Αν συνεχιστεί ο ίδιος ρυθμός, ίσως χρειαστεί να αποκτήσουν γραφεία, εκπρόσωπο Τύπου και ετήσιο συνέδριο. Η Βουλή θυμίζει όλο και περισσότερο αεροδρόμιο σε περίοδο απεργίας. Όλοι περιμένουν κάποια πτήση, αλλά κανείς δεν είναι βέβαιος για τον τελικό προορισμό.

Η Κοβέσι και οι πιστοί της

Λίγα πρόσωπα έχουν καταφέρει να διχάσουν τόσο πολύ το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Για κάποιους αποτελεί τη μοναδική εγγύηση ότι θα αποκαλυφθούν όλα. Για άλλους αποτελεί περίπου το σύμβολο μιας ευρωπαϊκής υπερδομής που παρεμβαίνει παντού. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι το φαινόμενο που παρατηρείται γύρω της. Όσο λιγότερα στοιχεία γνωρίζει κανείς για μια υπόθεση, τόσο πιο βέβαιος εμφανίζεται για το τι ακριβώς σκέφτεται η Κοβέσι. Πρόκειται για σπάνιο πολιτικό χάρισμα. Σχεδόν μεταφυσικό.

Η ελαστικότητα της αξιοπιστίας των δημοσκοπήσεων

Οι δημοσκοπήσεις είναι ίσως το μοναδικό επιστημονικό εργαλείο στον κόσμο που αλλάζει αξιοπιστία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Αν δείχνει άνοδο, είναι ακριβής μέτρηση της κοινωνίας. Αν δείχνει πτώση, είναι προϊόν σκοτεινών κέντρων, οικονομικών συμφερόντων και διεθνών συνωμοσιών. Οι εταιρείες δημοσκοπήσεων το γνωρίζουν καλά. Γι’ αυτό και κάθε φορά που δημοσιεύουν αποτελέσματα περιμένουν πρώτα να δουν ποιος ανεβαίνει και ποιος πέφτει για να μάθουν αν είναι έγκυρες ή όχι.

Το πολιτικό παράδοξο του καλοκαιριού

Ενώ η αντιπολίτευση αναζητεί ακόμη τον κοινό βηματισμό της, η κυβέρνηση παρακολουθεί τις εξελίξεις με εμφανή ανακούφιση. Όχι γιατί δεν υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχουν και μάλιστα αρκετά. Αλλά γιατί απέναντί της βλέπει ένα πολιτικό τοπίο όπου όλοι προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί φταίνε οι άλλοι. Και όταν ένα ολόκληρο στρατόπεδο αφιερώνει περισσότερο χρόνο στις εσωτερικές του διαφωνίες παρά στον αντίπαλό του, η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει στην κυβέρνηση είναι να συνεχίσει ακριβώς το ίδιο. Γιατί μερικές φορές η καλύτερη προεκλογική καμπάνια δεν είναι αυτή που σχεδιάζεις εσύ. Είναι αυτή που σχεδιάζουν οι αντίπαλοί σου.

Το περίεργο τηλεφώνημα

Για να κλείσω λοιπόν σιγά σιγά θα σας πω ότι εχθές μίλησα στο τηλέφωνο με μια πολύ πολύ δυνατή πηγή μου από τα Βόρεια της Αθήνας. Ήθελα να μάθω τα νέα της περιοχής, να δω πώς κινείται το πράγμα, αλλά ξέρετε τι μου είπε για το κυβερνητικό στρατόπεδο; Ότι είναι όλα πολύ ήσυχα τις τελευταίες μέρες, ειδικά μετά το Συνέδριο. Κι εγώ ήμουν σίγουρος ότι ειδικά μετά το Συνέδριο της ΝΔ, στο οποίο έγιναν κάποια πολύ ιδιαίτερα πραγματάκια από κάποιους, ονόματα δεν λέμε καταστάσεις δεν θίγουμε (προς το παρόν), θα γινόταν λίγο έως πολύ ξεκατίνιασμα. Παιδιά δεν σας βλέπω ζεστούς, Έλα να ξυπνάμε λίγο. Άντε να έχουμε κι εμείς δουλίτσα.

Και κάπου εδώ ρίχνω αυλαία γιατί αν συνεχίσω θα τελειώσουμε αύριο. Και δεν θέλω να σας κουράζω. Θέλω να κρατήσετε δυνάμεις για το αυριανό Deep State. Όχι τίποτα άλλο, αλλά η θερινή ραστώνη μας κατακλύζει τριγύρω, ας μην την εμποδίσω και πολύ, κρίμα είναι.