Πολύ πολύ καλημέρα σας. Εχθές επέστρεψα από την μακρά μου απουσία για τον Μάιο, αλλά κρατάω πλέον την καθημερινή μου δέσμευση.
Σας το είπα λοιπόν και χθες, αλλά επειδή βλέπω ότι κάποιοι δεν με πίστεψαν, θα το ξαναπώ. Το καλοκαίρι στην πολιτική δεν είναι ποτέ πραγματικά ήσυχο. Απλώς κάποιοι ιδρώνουν πιο διακριτικά. Κι επειδή εγώ είμαι άνθρωπος που αγαπά τη διακριτικότητα, ειδικά όταν οι άλλοι την έχουν χάσει, πάμε να δούμε τι ψιθυρίζεται, τι φαίνεται και τι κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα.
Το αεροδρόμιο της Αριστεράς
Στην Κεντροαριστερά πλέον δεν χρειάζεται κόμμα. Χρειάζεται πίνακας αναχωρήσεων. Άλλος φεύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλος κοιτάζει προς Τσίπρα, άλλος περιμένει να δει αν θα ανοίξει η πύλη επιβίβασης και άλλος έχει ήδη βγάλει boarding pass αλλά κάνει ότι κάθεται απλώς στο καφέ. Το ωραίο είναι πως όλοι μιλούν για αρχές, αξίες και ιδεολογική συνέπεια. Βεβαίως. Απλώς οι αρχές φαίνεται πως έχουν πλέον και χειραποσκευή. Και, μεταξύ μας, κάποιοι δεν μετακινούνται πολιτικά. Απλώς αλλάζουν σαλόνι αναμονής.
Το ΠΑΣΟΚ ψάχνει φορτιστή
Στη Χαριλάου Τρικούπη υπάρχει μια ατμόσφαιρα που θυμίζει κινητό στο 4% μπαταρία. Όλοι ψάχνουν φορτιστή, όλοι λένε «μην πανικοβάλλεστε», αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος έχει το σωστό καλώδιο. Από τη μία ο Τσίπρας, από την άλλη οι δημοσκοπήσεις, στη μέση οι δηλώσεις, οι διαψεύσεις, τα καρφιά και τα «δεν παρακαλάμε κανέναν». Πολύ σωστά. Το θέμα είναι να μη φτάσει η στιγμή που θα παρακαλάει κανείς τους ψηφοφόρους να γυρίσουν. Γιατί αυτοί, όταν φεύγουν, συνήθως δεν αφήνουν σημείωμα. Αφήνουν μόνο ποσοστά.
Η δεύτερη θέση με θέα
Ο Αλέξης δεν έχει ακόμη παρουσιάσει πλήρως το μαγαζί, αλλά έχει ήδη βάλει ταμπέλα, φώτα και ουρά απ’ έξω. Δημοσκοπικά εμφανίζεται δεύτερος και αυτό από μόνο του έχει προκαλέσει μικρά εγκεφαλικά σε χώρους που νόμιζαν ότι είχαν κληρονομήσει την αντιπολίτευση με συμβόλαιο. Το πιο αστείο είναι ότι κάποιοι τον κατηγορούν πως μαζεύει παλιό υλικό. Μα αυτό ακριβώς είναι το ταλέντο του. Παίρνει πολιτικά ρετάλια, τους βάζει ωραίο φωτισμό και τα πουλάει ως νέα συλλογή. Και βρίσκει και κοινό. Εκεί είναι το πρόβλημα.
Η Άννα και το πράσινο μάθημα
Η Διαμαντοπούλου είπε περίπου αυτό που σκέφτονται αρκετοί στο ΠΑΣΟΚ αλλά δεν το λένε όλοι με την ίδια καθαρότητα. Ότι δεν γίνεται ένα κόμμα να εμφανίζεται σαν συμπλήρωμα άλλου σχεδίου. Σωστό. Μόνο που το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ότι το θέλουν συμπλήρωμα. Είναι ότι συχνά δείχνει σαν να μην έχει αποφασίσει μόνο του αν θέλει να είναι πρόταση εξουσίας, αντι-Μητσοτάκης υπηρεσία, αντι-Τσίπρας γραφείο ή πολιτικό ΚΕΠ για απογοητευμένους κεντροαριστερούς. Κάπου εκεί αρχίζει η σύγχυση. Και όπου υπάρχει σύγχυση, εμφανίζεται ο Αλέξης με μεζούρα.
Το κόμμα με ξυπνητήρι
Για τον Αντώνη Σαμαρά ακούγονται πολλά. Άλλοι λένε ότι ο κύβος ερρίφθη, άλλοι ότι όλα θα γίνουν στην ώρα τους, άλλοι ότι το πράγμα πάει για αργότερα. Εγώ δεν ξέρω τι θα γίνει. Ξέρω όμως ότι στην πολιτική, όταν όλοι λένε «δεν βιαζόμαστε», συνήθως κάποιος κοιτάζει το ρολόι κάθε πέντε λεπτά. Το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο αν θα γίνει κόμμα. Είναι ποιοι θα κάνουν πως δεν άκουσαν το ξυπνητήρι και ποιοι θα σηκωθούν αμέσως από το κρεβάτι. Γιατί κάτι τέτοια πρωινά φαίνονται οι πραγματικές παρέες.
Το Μαξίμου και οι ήσυχοι διάδρομοι
Στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αντιθέτως, η εικόνα είναι πιο ψύχραιμη. Όχι γιατί δεν υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχουν. Αλλά όταν απέναντί σου ο ένας ψάχνει αρχηγό, ο άλλος ψάχνει κόμμα, ο τρίτος ψάχνει ποσοστό και ο τέταρτος ψάχνει ποιος του πήρε τον βουλευτή, τότε έχεις την πολυτέλεια να εμφανίζεσαι θεσμικός. Και το Μαξίμου αυτό κάνει. Μιλά για σταθερότητα, μεταρρυθμίσεις, Συνταγματική Αναθεώρηση και επόμενη μέρα. Κοινώς, όσο οι άλλοι παίζουν μουσικές καρέκλες, εκείνοι αλλάζουν τραπεζομάντιλο στο μεγάλο τραπέζι.
Άρθρα αντί για μεταγραφές
Η πρόταση της ΝΔ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση δεν είναι θέμα που κάνει θόρυβο στα καφενεία. Δεν έχει φωνές, δεν έχει ίντριγκα, δεν έχει κάποιον να πετάει καρέκλα. Έχει όμως κάτι που στην πολιτική μετράει περισσότερο: δείχνει ποιος θέλει να συζητήσει για θεσμούς και ποιος για μεταγραφές. Και εδώ υπάρχει μια ωραία αντίθεση. Η κυβέρνηση μετρά άρθρα του Συντάγματος. Η αντιπολίτευση μετρά πόσοι φεύγουν, πόσοι έρχονται και πόσοι κάνουν ότι σκέφτονται. Δεν ξέρω ποιο είναι πιο τηλεοπτικό. Ξέρω ποιο μοιάζει πιο κυβερνητικό.
Οι πράσινοι ναυαγοί
Υπάρχει ένα είδος πολιτικού στελέχους που εμφανίζεται πάντα σε περιόδους κρίσης. Ο ναυαγός με άποψη. Κάθεται πάνω στο ξύλο που επιπλέει, βλέπει το πλοίο να μπάζει νερά και φωνάζει οδηγίες στον καπετάνιο. Στο ΠΑΣΟΚ το είδος ευδοκιμεί. Άλλος φταίει ο Ανδρουλάκης, άλλος ο Δούκας, άλλος οι δημοσκόποι, άλλος ο Τσίπρας, άλλος η κοινωνία που δεν κατάλαβε. Το ενδεχόμενο να φταίει το ίδιο το προϊόν δεν εξετάζεται εύκολα. Είναι κάπως ενοχλητικό να κοιτάζεις τον καθρέφτη όταν έχεις συνηθίσει να δείχνεις τους άλλους.
Ο Αλέξης χωρίς λογαριασμό
Η κυβερνητική γραμμή για τον Τσίπρα έχει αρχίσει να γίνεται πολύ συγκεκριμένη. Δεν τον αντιμετωπίζουν απλώς ως έναν πρώην που επιστρέφει. Τον αντιμετωπίζουν ως κάποιον που θέλει δεύτερη ευκαιρία χωρίς να έχει κλείσει τον λογαριασμό της πρώτης. Και αυτό πονάει. Γιατί το 2015 δεν είναι μια παλιά φωτογραφία σε συρτάρι. Είναι άλμπουμ ολόκληρο. Με δημοψήφισμα, τράπεζες, ζάρια, αυταπάτες και έναν λαό που πλήρωσε το πείραμα. Οπότε, πριν αρχίσουν τα μεγάλα συνθήματα, ίσως κάποιος πρέπει να ρωτήσει: απόδειξη έχετε;
Το καλοκαίρι των πρώην
Αν κάτι χαρακτηρίζει το φετινό πολιτικό καλοκαίρι, είναι οι πρώην. Πρώην πρωθυπουργοί, πρώην αρχηγοί, πρώην υπουργοί, πρώην σύντροφοι, πρώην αντίπαλοι που μπορεί να γίνουν αυριανοί σύμμαχοι και αυριανοί σύμμαχοι που ήδη κοιτάζουν την έξοδο κινδύνου. Η πολιτική σκηνή μοιάζει με reunion σχολείου όπου όλοι λένε ότι δεν έχουν αλλάξει, ενώ στην πραγματικότητα κανείς δεν αντέχει να κοιτάξει τη φωτογραφία της τάξης. Το μόνο σταθερό είναι ότι όλοι κάτι ετοιμάζουν. Και όταν όλοι ετοιμάζουν κάτι, συνήθως κάποιος ετοιμάζει λάθος.
Και κάπου εδώ ρίχνω αυλαία. Όχι γιατί τελείωσαν τα νέα. Τα νέα δεν τελειώνουν ποτέ. Απλά επειδή είμαι άνθρωπος ευγενικός, δεν θα τραβήξω ακόμη την κουβέρτα. Θα περιμένω λίγο. Να δούμε ποιος θα κουνηθεί πρώτος.
Τα λέμε αύριο λοιπόν, πρώτα ο Θεός.
